Hilde (58) skulle berre heim til Norge. Så small det på flyplassen

Sjukepleiar Hilde Nilsen hadde vore i Jemen for å hjelpe til under korona-pandemien. Krigen heldt seg på avstand under opphaldet. Heilt til ho var på flyplassen på veg heim.

Nilsen sit med strikketøyet i fanget heime på Hamar.

– Strikking har blitt terapi, seier ho med eit smil.

– Det er så avslappande. Eg må fokusere på masker og ikkje andre ting.

Det har blitt mykje strikking etter at ho kom heim frå Jemen på nyåret.

Hilde Nilsen gjer seg klar til å gå inn i rød sone på covid-sjukehuset til Røde Kors i Jemen.
Hilde Nilsen gjer seg klar til å gå inn i rød sone på covid-sjukehuset til Røde Kors i Jemen. Foto: Privat

Nilsen reiste til Aden sør i Jemen i november i fjor for å jobbe på covid-sjukehuset til Det internasjonale røde kors, eit sjukehus som blei sendt ned frå Norge. Jemen har vore herja av krig sidan 2014, og pandemien kjem på toppen av eit allereie knekt helsevesen.

Men Nilsen blei imponert over pågangsmotet til jemenittane.

– Sjølv om kvardagen deira er øydelagt av krig og fattigdom, så har dei likevel eit håp. Det er fascinerande å sjå.

Hamna midt i blodig angrep

I romjula skulle ho heim igjen. På flyplassen var det fullt i folk. Dei skulle ta imot den nye regjeringa, som nettopp hadde landa.

Då flyet til Nilsen var klart til ombordstiging, gjekk ho ut mot flyet i lag med fem andre kollegaer frå Røde Kors.

– Då vi hadde gått to meter, small det. Eg fekk noko hardt i hovudet og det singla i glas. Eg skjønte det måtte vere eit vindauge. Eg snudde meg og såg at alle dei eg skulle reise med, låg nede.

Nilsen visste det ikkje då, men tre av kollegaene skulle aldri reise seg igjen.

Fleire kraftige eksplosjonar rysta flyplassen i Aden 30. desember i fjor.
Fleire kraftige eksplosjonar rysta flyplassen i Aden 30. desember i fjor. Foto: AFP / NTB

Frykta for livet

Sjølv huskar ikkje Nilsen kva som skjedde etter eksplosjonen. Ho kom først til seg sjølv då ho var på flukt frå det blodige kaoset. Ho kom ikkje langt før det small igjen. To gonger.

– Det var missil som kom utanfrå. Det small og alt blei svart, eg såg ingenting. Det var også masse skyting, så eg sprang i motsatt retning. Eg var livredd for å bli skoten, eg var verkeleg redd for livet mitt.

Nilsen fekk hjelp til å søke tilflukt på ein militærbase i nærleiken. Men ho kunne framleis høyre kaoset på flyplassen.

– Eg var livredd! Men han eine soldaten, som kanskje var 18-19 år, gjekk på Google translate og viste meg ein beskjed: « Du må ikkje vere redd, min kjære, du er trygg her!», seier Nilsen, før ho smiler og tar handa til hjartet, tydeleg rørt over gesten til den unge soldaten.

28 menneske blei drepne i angrepet og over 110 skadde. Alt tyder på at Houthi-militsen stod bak.
28 menneske blei drepne i angrepet og over 110 skadde. Alt tyder på at Houthi-militsen stod bak. Foto: SALEH AL-OBEIDI/NTB

Mista tre kollegaer

Til slutt kom Nilsen seg tilbake til resten av Røde Kors-delegasjonen. Først då fekk ho vite 28 menneske blei drepne i angrepet, blant dei tre av kollegaene hennar. Dei to andre kollegaene blei hardt skadde.

– Det er hjarteskjerande å tenke på. Eg har ikkje ord for det, det er berre tragisk, seier Nilsen.

Stadig fleire hjelpearbeidarar blir utsett for angrep, ifølge organisasjonen Aid worker security database. Då dei starta registreringa av angrep i 1997, blei det gjennomført 35 angrep mot hjelpearbeidarar. I 2019 hadde talet auka til rekordmange 276 angrep.

– Det er veldig trist. Vi reiser jo ut for å hjelpe, ikkje for å miste livet. Sjølv om vi veit at vi reiser til risikoområde, så er det ingen som forventar at slikt skal skje, seier Nilsen, og understrekar at Røde Kors alltid set tryggleik i høgsetet.

Hilde Nilsen under opphaldet i Aden.
Hilde Nilsen under opphaldet i Aden. Foto: Privat

Nilsen fortel at ho framleis er prega av angrepet.

– Eg skvett av høge lydar, og eg likar heller ikkje store folkemengder, fortel ho, men seier samtidig at ho ønskjer å dra på nye oppdrag i framtida, om enn ikkje til krigsområde.

– Eg veit ikkje korleis eg kjem til å reagere neste gang eg drar ut, men eg håper dette har gitt meg styrke også.

– Kvifor er det verdt det?

– Det å kunne utgjere ein forskjell, er verdifullt for meg. Eg er ingen hardnakka idealist, men jobben gir meg også eit nytt perspektiv på livet vi har i Norge. Vi er jo så heldige som bur her, avsluttar Nilsen.

Relatert