#

2SITERT

6000 treningstimar og 12 millionar meter kan gjere Henrik Christiansen til medaljekandidat i Tokyo

Henrik Christiansens OL-oppleving har rusta han godt for perioden som ventar, og det er ingen grunn til å sette grenser for kor langt han kan nå.

For Henrik Christiansen har det alltid vore meininga at OL i Rio skulle vere eit steg på vegen fram mot leikane i Tokyo om fire år.

Interessa utanfrå før, og under, leikane er noko anna enn kva ein norsk svømmar elles opplever - sjølv for ein på Henrik Christiansens nivå.

I tillegg er det heilt sikkert nokre spesielle rutiner og kjensler knytta til det å svømme i OL, det største ein svømmar kan oppleve.

Så berre det å vere med er gjevande, men den opplevinga Henrik Christiansen har hatt i Rio blei potensielt meir lærerikt enn nokon kunne ha forutsett.

Derfor trur eg at 19-åringen no står vesentlig betre rusta til å prestere når den neste olympiaden er gått, og han står på startpallen i Tokyo.

Han har fått ein nasestyvar, men har også reist seg - klar til å slå tilbake.

Måten han svømte 1500 meter fri i forsøket på, etter å ha mislukkast på sine to første distansar i leikane, stadfestar det ein visste frå før: Henrik Christiansen har den retta evna til å riste av seg skuffingar og gå vidare. Han gravde seg ikkje ned, men løfta seg i staden opp.

At han fekk det litt tøft, og kom inn på ei tid litt over eigen norsk rekord var mindre viktig. Berre det at han turte og var offensiv nok i hovudet til å prøve var ein siger.

Ein siger var det også at han fekk ein finale, det var trass alt eit av måla hans i OL, på ei tid som ein på førehand ikkje skulle tru ville halde. Men dette er dei olympiske leikar. Mykje kan skje, nokon vil svikte, mens andre vil levere. Då gjeld det å nytte sjansen.

At crawl-fenomenet frå Romerike gravde djupt i forsøket var sannsynligvis ein medverkande faktor til at finalen blei litt svakare. Med ein liten bom på formen var han rett og slett heilt i kjellaren på pur vilje og guts for å svømme si nest beste tid nokon gong.

Det at Henrik Christiansen har fått prøve det å svømme ein olympisk finale, med alt det som skjer rundt, er ein nyttig faktor i det som blir arbeidet fram mot OL i Tokyo.

Der vil den då 23 år gamle ungguten ha vesentlig betre forutsetningar for å prestere på linje med dei aller ypperste utøvarane i greinene han konkurrerer i.

Vi skal ikkje gløyme at Alexander Dale Oen heller ikkje fekk fullklaff i sitt første OL i Athen, men lærte mykje og kom tilbake som medaljekandidat og sølvvinnar til slutt i Beijing.

Vegen fram til gullvinnar Gregorio Paltrinieri kan verke lang for Christiansen, natt til søndag skilde det nesten eit halvt minutt mellom dei, men mykje skal skje før svømmarane står på startpallen i neste OL. Ikkje minst for eit 19 år gamalt norsk talent.

Opp mot 6000 treningstimar, 12 millionar meter i bassenget og store mengder med teknikkterping ligg nemlig mellom Rio og Tokyo for Christiansen. Det er ingen grunn til å tvile på nordmannen når han seier at han trur på at han kan konkurrere med nattas gullvinnar.

Og ingenting er overlatt til tilfeldigheitene.

Alle Christiansens konkurranser, i Rio og andre stader, videoanalyserast ned til omtrent den minste detalj. Alle treningsøkter og -periodar evaluerast og vurderast.

Måten han uttalar seg på i etterkant fortel også at den delen av det allerede er i gong. Verken han eller trenarapparatet er nøgd med at han svømmer fortare på eit stevne i mars enn kva han gjer i OL. Og slik må det også vere.

Teknologi og videoanalyser nyttast også i treningsarbeidet. Data frå dei ulike verktøya dei brukar gir svar på korleis han bedre kan bruke både armar og bein for å bli stadig meir effektiv i bassenget.

Analysene gir ekstremt detaljrike svar, heilt ned til kva del av armtaket til Christiansen som kan gjerast betre for å gi enno litt meir framdrift.

Ein av Christiansens største styrker er å identifisere kva detalj han trenger å forbetre, og deretter jobbe utretteleg med det til han får det til.

Det delar han med mange av verdas beste svømmarar, og er kanskje i større grad enn noko anna arven etter Alexander Dale Oen i norsk svømming. Kvar meter og kvar økt teller, og er ein moglegheit til å forbetre seg.

Det er ei felle mange svømmarar går rett i. Når ein svømmer mellom to og tre millionar meter på ein sesong er det lett for å gå på ein tankelaus «Dory» frå «Finding Nemo»: – Berre fortsett å svømme.

Henrik Christiansen har etterkvart eit strålande effektivt armtak, etter å ha jobba iherdig med å senke frekvensen frå i overkant av 50 tak i minuttet, til rett i overkant av 40. På ein 1500-meter ligg han omtrent på eit minutt i snitt på kvar hundremeter.

Han tar altså omtrent ti tak mindre pr. 100-meter enn kva han gjorde før. Det er energibesparande, samstundes som han også svømmer raskare. Vinn-vinn.

Og teknikkutvikling skjer kontinuerlig.

Beinsparka, som særlig er viktige i avslutningsfasen av løpet, er foreløpig Christiansens akilleshæl. Fram mot OL i Tokyo vil langdistansesvømmaren fokusere vidare på utviklinga av beinsparket, som han allereie er byrja på. Han er blitt betre, men er ikkje heilt på internasjonalt toppnivå.

Gullvinnar Gregorio Paltrinieri, som heller ikkje brukar beina spesielt mykje, er eit statistisk avvik i måten han svømmer på.

Mange har lagt merke til at den norske 19-åringen reint fysisk ikkje er den største utøvaren i bassenget. Skjetten-svømmaren kan nok med fordel legge på seg litt muskulatur, men det er ein hårfin balansegang.

Hans relativt sett lette vekt gjer at han flyter godt i vatnet, og hans relativt sett smale kroppsfasong gjer også at han får mindre motstand i vatnet enn mange av konkurrentane. Det betyr at han kan klare seg med mindre kraft i armane for å skape sammed framdrift.

Så er det sjølvsagt eit pluss om han blir sterkare, men det må heile tida vere proporsjonalt med motstanden i vatnet. Dersom han blir tyngre, flyter dårlegare og skapar meir motstand vil han måtte kompensere for det med meir kraft – og det stiller også høgare krav til kondisjonen.

Henrik Christiansen må samstundes som han utviklar sine svake sider bevare det som er særeige i sin svømmestil.

Fram til no har han og trenar Ronnie Anstensen, i samarbeid med teamet rundt han koordinert av landslagssjef Petter Løvberg, gjort ein framifrå jobb der.

Men eit eller anna var ikkje fullklaff i opplegget heilt fram til OL, og det vedgår dei sjølv også.

Det er også viktig for Henrik å unngå for lange avbrot i treninga, av typen skader eller sjukdom. Fire år til med trimming av motoren vil gjere godt for ein utholdenheitsutøvar som Henrik Christiansen.

Så kor langt kan Henrik Christiansen nå i Tokyo og vidare? Eg seier som Harald Heide-Steen Jr. som russisk ubåtkaptein: «Man kan ikke se den grense under vann.»

PS: Den andre norske svømmaren i aksjon i Rio, Susann Bjørnsen, fortjener all mulig ros for sine to norske rekordar. Ho har prestert det beste ho har gjort nokonsinne når det gjaldt som mest, berre eit år etter at ho vurderte å gi seg. Med fleire år med god trening, og alt ellers i balanse har også ho eit potensial til noko betydelig betre enn 24. og 27. plass...

Lik TV 2 Sporten på Facebook