#

2SITERT
Klikk for å endre bildetekst
Klikk for å endre bildetekst

Derfor anmeldte ikke TV 2 mannen som hetset Kadafi Zaman

– Nokre dagar etter at vår reporter Kadafi Zaman vart utsett for hets og trakassering under ei direktesending på TV 2 Nyhetskanalen, vart vi oppmoda av politiet til å anmelde ytringane. Vi valde å ikkje gjere det, skriver nyhets- og sportsredaktør i TV 2, Jan Ove Årsæther.
Denne artikkelen er over ett år gammel, og kan inneholde utdatert informasjon.

Terroråtaket mot redaksjonen til satiremagasinet Charlie Hebdo sette på nytt i gang ein av dei viktigaste debattane vårt demokrati kan føre: Kvar går grensene for ytringsfridomen? I 2006 let norske redaktørar Vebjørn Selbekk stå åleine om å publisere teikningar av Muhammed. Den dåverande norske utanriksministeren Jonas Gahr Støre gjekk langt i å hevde at det kristne norske Magazinet hadde ansvar for at blodet rann i gatene og kalte Selbekk og hans danske redaktørkolleger for ekstremistar.

Begge deler var veikt.

Her hetses Kadafi Zaman på direkten:

Det var feil av norske redaktørar å ikkje publisere teikningane under den første karikaturstriden. Jau, nokre medier publiserte faksimiler allereie i 2005, men då norske og danske ambassadar vart sett i brann i 2006 var det ingen norske mediehus, som nemnt med eitt unntak, som publiserte. Grunngjevinga var at den muslimske verda stod i brann og at dette handla om tryggleik. Like prinsipplaust var det av den norske regjeringa å langt på veg orsake at ein norsk redaktør tok i bruk ytringsfridomen. Men så har heller ikkje Støre denne gongen, ni år seinare, markert seg som denne fridomens tydelegaste forsvarar. Tvertom finn han det klokt å hevde at ord har like stor kraft som bomber.

TV 2 publiserte heller ikkje karikaturane den gong norske flagg stod i flammar i mange hovudstadar. Det har vi vedgått var feil. Først på hausten same år publiserte vi mange av dei 12 opprinnelege teikningane frå Jyllandsposten. Dette gjorde vi i brei kontekst, i form av ein dokumentar. Filmen førte ikkje til protestar av noko slag.

Mediehus verda over har valgt svært ulike strategiar etter terroren mot dei tilsette i Charlie Hebdo. Jyllandsposten har ikkje publisert denne gongen og er heilt ærlege på kvifor: No er det andre sin tur til å ta støyten etter ni år med politivakter døgnet rundt og ei mengde forsøk på terror. Britiske mediehus har også avstått frå å publisere. Svenske redaktørar har gjort som dei norske, trykka Charlie Hebdo sine førstesider og teikningar i tråd med vanleg praksis innanfor ytringsfridomen.

Har fått massiv støtte etter hets: 

I TV 2 tok vi avgjerda om å publisere kort tid etter det første nyheitsvarselet kom 7. januar i år. Det var likevel avgjerande at vi publiserte i kontekst. I denne konteksten låg det føringar for at vi også skulle publisere satire av andre religionar. Og at vi skulle utfordre andre religiøse leiarar på same tema. Ut av dette sprang fleire reportasjar der politikarar med ulike religiøs overtyding, samt leiarar frå ei rekkje religionar, heldt opp ei satireteikning frå Charlie Hebdo samstundes som dei uttrykte sitt syn på rammene for ytringsfridomen. Ein katolsk leiar var mellom dei som gjekk lengst i hevde at desse rammene langt frå er absolutte og at all satire mot religion ikkje er innanfor. Men det er ikkje poenget. Konteksten er poenget. Sjåaren legg knapt merke til at reportasjene er fulle av dvelande nærbilder av karikaturane, som langt på veg vert ufarleggjort ved at intervjuobjekta er dei som presenterer teikningane.

Gjennom si handtering av Charlie Hebdo-saka vil eg hevde at norske mediehus har dokumentert at vi har lært av våre feil. Det hadde vore å håpe at dei politiske ansvarlege frå den gong hadde gjort det same.

Tilbake til hendinga på rådhusplassen og demonstrasjonen mot Pegida. Etter at Kadafi Zaman hadde handtert den grove hetsen på direkten på ein profesjonell og ryddig måte, mottek vår reporter tusenvis av støtteerklæringar. Videoklippet er TV 2s mest sette enkeltklipp nokon gong, med tett på 1 million visningar.

Mellom dei mange som fatta interesse for hendinga, var altså politiet, som meinte at saka ville vere ein utmerka prøvestein i rettssystemet for grensene for hatefulle ytringar. Magerefleksen var at vi ville imøtekome oppmodinga. Men etter ei runde i tenkeboksa valde vi å avstå. Vi likar ikkje ytringane, men er i tvil om dei er straffbare.

Men det vi ikkje er i tvil om, er at det skal ikkje vere eit mediehus si rolle å flytte grensene for ytringsfridomen. Vår jobb er å publisere. Etter det enorme talet på støtteerklæringar og ein demonstrasjon som vart fullstendig punktert, kunne vi knapt fått betre prov på at ytringar kan verke mot si hensikt. Berre det er grunn god nok til å publisere.

Jan Ove Årsæther, nyhetsredaktør i TV 2

Først publisert på DN.no